دوست من، ترجمه ات خوب بود . اما مساله فقط این نیست . همانطور که قبلا هم بهت گفته بودم فلسفه نوعی بیرحم بودن را که لازمه تفکر انتقادی است به آدم می آموزد و همین باعث می شود آدم با شعر هم بیرحمانه برخورد کند . دست کم با تفسیری خاص از گفتار آدرنو درباره شعرپس از آشویتس ، شاعران و خیال بافهایی که خود را خیلی جدی می گیرند وبه لطف یک شکل خاص زندگی خود را واجد نوعی موضع ممتاز معرفتی می دانند  نمی توان خیلی جدی گرفت . شکل خاص زندگی ای که آشویتش پدید آورد پدید آورنده انسانهایی (موجوداتی ) بود که در اردوگاهها بی هیچ خیالی و امیدی زندگی می کردند ( یا حتا به قول آن دوست اصلا واژه امید در ترمهایشان وجود نداشت ، زبان آنها به قول صاحب وبلاگ شکل زندگی به زبان بنایان بندهای نخستین پژوهشهای فلسفی شبیه است ) ، حتا به قول آرنت در صف های طویلی مرگ را انتظار می کشیدند لیکن هیچگاه گزارش نشد که عده ای از آنها با هم دست به یکی کنند و یکی از این جلادان را نابود کنند. انسانی که به واسطه آشویتس انسانیتش را همراه با تمام شادیها ، حرصها و امیدهایش از دست داد ، یک انسان خاص نیست بلکه بطور بالقوه وضعیتی است که همه ما ممکن بود و هست در آن قرار بگیریم و آن موقع سخن گفتن از گودل ، آدرنو و رخداد هیچ محلی از اعراب ندارد . ( به قول آقای فرهاد پور این وضعیت از وضعیت حیوانی هم پست تر است ، زیرا در آن هیچ صیانت نفسی وجود ندارد و عده ای از این موجودات اردوگاهی حتا توانایی غذا خوردن را نیز از دست داده بودند.) گفتار آدرنو یک گفتار فانتزی نیست ، حتا فراتر از نوعی توجه به آن قربانیان ،به نظر من از نوعی عدم امکان حرف می زند . به نظر من تمام شکلهای زندگی پیش و پس از زندگی اردوگاهی ، زندگی اردوگاهی را در خود نهفته دارند ، یا بطور بالقوه میتوانند به آن بدل شوند . شاید به همین دلیل است که به گمان بعضی ، ویتگنشتاین پژوهشها را بازبان بیروح و بیرحم اردوگاهی آغاز می کند . شاید آن زمان که با تو از جهان رنگی و انتزاعی حرف می زدم منظورم چنین چیزهایی بود .  

پیامدهای فلسفه خیلی جاها به سود ادبیات نیست و همین پیامدها ترکهایی در جهان خصوصی ادبیات ایجاد کرده است. جدای اینکه من از گینزبرگ خوشم می آید یا نه ، که اصلا مهم نیست ، میخواهم توجه ات را به یک نکته جلب کنم :

تفاوت فیلسوفی مثل هیدگر و آدرنو در موضع گیریشان در مورد شعر کاملا مشخص می شود : برای هیدگر شعر جایی است که پرسش حقیقت محلی از اعراب پیدا می کند . پس لابد شاعر، با تربیتی خاص و واجد تجربه هایی خاص شدن، موضع ممتاز معرفتی ای پیداخواهد کرد و آنچه همه نمی بینند او میتواند ببیند و تجربه کند . نقد بدیو به هیدگر درباره حقیقت و انحصار آن به شعر هم جالب است . لیکن آدرنو شجاعانه اسیر عرفان بازیهای غربی و شرقی نمی شود( چیزی که به هر حال من هم زمانی اسیرش بودم ) و با بسط فلسفه اش ، به شکلی فلسفی زوال تجربه را نشان می دهد چیزی که خواه نا خواه پیامد خوبی برای شعر نخواهد داشت . در ایجاست که برای من پیوند بکت و آدرنو جالب می شود .

به نظر من اینها تفاوت های عمده ای است که به شکل ریشه ای موضع آدرنو را از هیدگر جدا می کند . ( امیدوارم من هم دست کم به این موضع آدرنو وفادار بمانم ) 

اما حکایت این شعر و عمده کردن چیزی به نام بدن ، همان استدلالهایی که ژیژک به کمک کل گرایی دیویدسون ، علیه لویناس و مفهوم چهره  بکار گرفت در اینجا نیز مصداق دارد .